Pensjonistens tilbakeblikk
Eg har hatt det fint på jobben i Cathwell
til vanleg så jobbar eg hardt som ein trell
eg reknar og skriv
god pris, ikkje stiv
konkurrentane vik, går på smell etter smell
Eg likar no best å byrje med kaffen
det passar meg best, eg likar slaraffen
ein kopp klokka åtte
og ein klokka ti
og imellom der les eg avisa mi
I tida frå ti og til lunch klokka tolv
er eg på YouTube og ser Rock’n Roll
frå dei gode 70-åra
då eg hadde alle håra
eg må roe meg no, vil ikkje få hold
Men korleis gjeng tida frå tolv og til to
jau, sjølvsagt så sit eg og leikar på – telefon
du veit at eg ringer
og ordrene plinger
litt må ein jobbe skal bedrifta vår gro
Og no kjem det store, frå to og til tre
sleng beina på bordet, eg får roe ned
med ryggstø’ i nakken
eg tenkjer på takken
Ja visseleg takkar eg, at eg fekk vere med
No gjeng eg heim, eg har rydda kontoret
papira er fjerna, det er reint no på bordet
Lat det være visst
eg er pensjonist
tida skal edlast, tida og ordet
Skrevet siste dag på jobben, 22.12.2015. Det er slutt og en erstatter var allerede ansatt. Og ikke bare vil han gjøre en god jobb, han har sansen for ord også. Under julebordet fremførte han et dikt på nynorsk. Det inspirerte meg til å skrive om min jobbhverdag slik den hadde vært.
Skrevet siste dag på jobben, du liksom. Den dagen var det så hektisk at etter julelunsjen som vi hadde, var det bare en ting å gjøre: Jeg slo av PCn og vinket meg ut døra.
Tiretters
Kollegene mine la ut på FB at alt er pyntet og klart for firmaets julebord. Et julebord kan vel ses på som en anledning til å oppildne, la entusiasmen flamme opp. Jeg var i sin tid med på en del utflukter sammen med kollegene. To av turene er for meg spesielt minnerike, det var til Riga og Krakow. De vil alltid bli husket sammen med tallet 10, som var antall retter som ble servert på begge stedene. Men måltidet i Krakow er et strålende eksempel på et godt og sammensveiset lag, god mat i en mengde som gjør at det måltidet og opplevelsen rundt det kommer på topp av de måltider som kan kalles legendariske. I Riga var vi på en gourmet-restaurant der vi fikk en fantastisk opplevelse. I Krakow var ikke rettene like virtuost laget, men måltidet og opplevelsen i den forbindelse ga meg den ultimate opplevelsen.
Det er når jeg, pensjonisten, får vite at kollegene mine skal på julebord jeg griper pennen fatt fra min tilbakelente posisjon i Casa Slappava, stedet vårt på Costa Blanca, og skriver retning gamlelandet:
——
Kjære kolleger der oppe i nord
som daglig må slite for føden
dere unnes så visst et godt julebord
og med en tiretters, da tennes gløden
12.11.2016
Dikt og slikt 